شهرآشوب

قلم

زبانم را تیغ می زنم

قبل از آنکه واژه را مزمزه کند

و واژه ها را می گذارم روی طاقچه خیال

تا خاک بخورند

تا فراموش شوند

و تو ای همراه دیرینه

مرا در نگاهم بخوان

در این سرزمین که

رویای آدمیان کوتاه تر از جسمشان است

و قلم دخترکان

رشد می کند

بلند می شود با بلوغ

و بجای کاغذ

صورتشان را خط می کشد

مرا در نگاهم بخوان

اینجا کاغذ با دست و قلم غریبه است.

+نوشته شده در 90/10/16ساعت11توسط مريم جمشيدي سليمي |

رمضان

سلام

بعد از مدتها دوری از این فضای مجازی دوباره آمدم با شعر کوتاهی:

شنیده ام

رمضان نزديك است

آري ولي

چه فرق ميكند

براي من كه

تمام سال را روزه ام

و افطارم

فقط با

بادام چشم تو باز مي شود!

+نوشته شده در 90/05/08ساعت13توسط مريم جمشيدي سليمي |